Wysoczka Zegowo Wygoda

JS

Idź do spisu treści

Menu główne

Historia


Żegowo
Żegowo mała wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Buk.Pierwsza wzmianka pochodzi z 1378 roku.
  Na południe od wsi przebiega droga wojewódzka nr 307 oraz autostrada A2
W 1580 majątek we wsi miał Hieronim Powodowski. W latach 1717-1793 Żegowo należało do kapituły poznańskiej. Wieś była znana również pod nazwami Dżegowo albo Dziegowo
   Jan Nepomucen Bobrowicz w XIX-wiecznej książce pod tytułem "Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Księztwa Poznańskiego" (wyd. 1846) zalicza Żegowo (Zegowo) do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Zegowo należało do okręgu bukowskiego i było częścią majętności Duszniki, której właścicielem był rząd pruski w Berlinie. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 181 mieszkańców i 23 dymy (domostwa)
Pod koniec XIX wieku istniała w Żegowie szkoła, a wieś podlegała pod parafię w Niepruszewie. Żegowo liczyło wtedy 179 mieszkańców.
W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego. Sołectwo Wysoczka-Żegowo
-Wygoda liczyło w 2013 roku łącznie 311 mieszkańców.

 
 

Wysoczka
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1387 (Petrus kmetho de Wyszoczicza – Piotr kmieć z Wysoczki). W 1580 była własnością Niegolewskich, a pod koniec XIX wieku – Kowalskich. Tutaj urodził się w 1694 bł. Rafał Chyliński, franciszkanin, opiekun ubogich i cierpiących.
  W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) Wysoczka należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Wysoczka należała do okręgu bukowskiego i stanowiła osobną majętność, której właścicielem był Kowalski. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 138 mieszkańców i 15 dymy (domostw).

Zabytki
Do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa jest wpisany park krajobrazowy z końca XIX wieku o powierzchni 2,46 ha, w którym znajduje się staw i przebudowywany dwór (bez wartości zabytkowej). W miejscowości znajdują się też dwa domy z 1869 roku

 
 

Wygoda
Wygoda – mała wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Buk
Na północ od wsi przebiega droga wojewódzka nr 307 oraz autostrada A2.
W 1793 właścicielem Wygody była Seweryna Krzyska
  W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) Wygoda była folwarkiem w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Wygoda należała do okręgu bukowskiego i była częścią majętności Otusz, której właścicielem był Jan Sierakowski. W skład majątku Otusz wchodziły ponadto: Niepruszewo, folwark Józefowo oraz Kalwy. Według spisu urzędowego z 1837 roku folwark liczył 31 mieszkańców, którzy mieszkali w jednym dymie (domostwie).
  
Pod koniec XIX była folwarkiem nadal podległym pod Otusz i należała do parafii w Niepruszewie. W Wygodzie mieszkało wtedy 24 osób. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego. Sołectwo Wysoczka-Żegowo-Wygoda- liczyło w 2013 roku łącznie 311 mieszkańców.

 
 

Rafał Chyliński
Biografia
Melchior (późniejszy o. Rafał) urodził się w rodzinie drobnej szlachty wielkopolskiej. Jego rodzicami byli Jan Arnolf Chyliński i Marianna Małgorzata z Kierskich. Wychowany religijnie przez matkę, od dziecka okazywał pobożność i miłosierdzie dla biednych. Uczył się w szkole jezuitów w Poznaniu. W 1712 roku zaciągnął się do wojska, jako zwolennik króla Stanisława Leszczyńskiego. Został oficerem i komendantem chorągwi. W 1715 r. opuścił wojsko i wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Krakowie. Śluby wieczyste złożył 26 kwietnia 1716 roku, a w czerwcu 1717 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

O. Rafał posiadał zdolność łączenia posługi misyjnej z życiem ascetycznym. Był cenionym spowiednikiem, kaznodzieją i opiekunem cierpiących, ubogich i opuszczonych. Jego pobożność oraz miłosierdzie już za życia zjednały mu opinię świętości. Ostatnie piętnaście lat przebywał kolejno w Warce, w Krakowie i w Łagiewnikach, które stały się później dzielnicą Łodzi. W roku 1729 - przebywał w Warce w kościele i klasztorze ojców Franciszkanów. Natomiast w czasie epidemii (1736-1738) udał się do Krakowa, by tam służyć chorym.

Choroba i przedwczesna śmierć przerwała jego posługę ubogim i chorym. O. Rafał zmarł mając 47 lat. Jego ciało spoczywa w klasztorze Franciszkanów w Łagiewnikach. Warte zanotowania są cudowne zdarzenia za jego pośrednictwem.

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego